Η περίοδος που διανύουμε είναι μια κρίσιμη καμπή για το φοιτητικό κίνημα, αφού υπάρχουν διάφορες αντιλήψεις αν πρέπει να συγκροτηθεί τη συγκεκριμένη στιγμή ένα ισχυρό και ανατρεπτικό μπλοκ αγώνα που όχι απλά θα ασκήσει πίεση αλλά και θα μπλοκάρει για τα καλά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Η κυβέρνηση, με την σύμπραξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα στον Ιανουάριο θα προωθήσουν την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος που θέτει την εισαγωγή ιδιωτικονομικών κριτηρίων στα πανεπιστήμια. Επίσης, ο νέος Ν. Πλαίσιο δεν είναι νεκρός, αντίθετα οι «μεταρρυθμιστές» περιμένουν το κίνημα να πέσει σε λήθαργο για να τον περάσουν χωρίς κανένα πολιτικό κόστος, αφού το καλοκαίρι οι φοιτητές έδωσαν ένα μήνυμα στη κυβέρνηση της Ν.Δ. και έδωσαν την υπόσχεση πως θα τους βρίσκουν πάντα μπροστά τους . Και αυτή τη κρίσιμη στιγμή οι φοιτητές καλούνται να κρατήσουν την υπόσχεση που έδωσαν πριν λίγους μήνες και να κερδίσουν τον αγώνα που έδωσαν και δίνουν χρόνια τώρα.
Όπως μας δίδαξε το φοιτητικό κίνημα του καλοκαιριού, ο μόνος τρόπος αποτροπής της κατάθεσης των νομοσχεδίων είναι το γνωστό πλέον τρίπτυχο Συνελεύσεις-Καταλήψεις-Διαδηλώσεις.
Συνελεύσεις, γιατί είναι ο πλέον αμεσοδημοκρατικός τρόπος λήψης των αποφάσεων, γιατί οι ίδιοι οι φοιτητές αποφασίζουν για τους εαυτούς τους και όχι οι πεφωτισμένοι των Δ.Σ. και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος να βαθύνει το πολιτικό περιεχόμενο του κινήματος και η πολιτική συγκρότηση του καθενός από εμάς ξεχωριστά.
Καταλήψεις, γιατί αποτελούν το ισχυρότερο μέσο πίεσης προς τις εκάστοτε κυβερνήσεις, γιατί προκαλούν πραγματικό πρόβλημα στο κράτος με το να μπλοκάρουν την ερευνητική διαδικασία και γιατί διαφοροποιούν την καθημερινότητά μας και βάζουν τον φοιτητικό κόσμο σε μια κινηματική λογική. Κατά συνέπεια, μαζικοποιούν τις πολιτικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια των καταλήψεων (παραστάσεις διαμαρτυρίας, διαδηλώσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, εξώστρεφες κινήσεις κτλ).
Διαδηλώσεις, γιατί αποτελούν την κορύφωση των διαδικασιών μιας ολόκληρης εβδομάδας σηματοδοτώντας ένα πολιτικό γεγονός που αναγκάζει την κυβέρνηση αλλά και όλη την κοινωνία να πάρει θέση πάνω στα προβλήματα των φοιτητών.
Γιατί όμως πρέπει αυτά να ξεκινήσουν από τώρα αφού δεν υπάρχει στο άμεσο μέλλον η κατάθεση κάποιου νομοσχεδίου; Γιατί, ένα κίνημα για να είναι νικηφόρο πρέπει να είναι κίνημα αποτροπής. Αυτό σημαίνει, πως πρέπει να εμποδίσουμε την αναθεώρηση του Άρθρου 16 να πάει προς ψήφιση τον Γενάρη, καθώς επίσης και την ολοκληρωτική απόσυρση του νέου Νόμου Πλαισίου και όχι να παλεύουμε να αντιστρέψουμε μια παγιομένη κατάσταση μετά την ψήφιση αυτών. Για να γίνει αυτό, δεν υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από το να λάβει η κυβέρνηση μέχρι τα Χριστούγεννα ένα ηχηρό μήνυμα. Αυτό είναι ότι το φοιτητικό κίνημα δεν έχει ενσωματωθεί αλλά αντίθετα στέκεται απέναντί της ισχυρό και άκαμπτο μέχρι την τελική νίκη και πως αν δεν υποχωρήσει στις αξιώσεις της, μετά τις γιορτές δεν θα μείνει τίποτα «όρθιο». Επίσης, τα κινήματα δεν μαζικοποιούνται από τη μια μέρα στην άλλη και είναι αδιανόητο για κάποιον να υποστηρίξει, ότι αν δεν κινητοποιηθούμε σήμερα, το Γενάρη με την συζήτηση για το Αρ. 16 το φοιτητικό κίνημα από μόνο του θα ξεσπάσει.
Εν τούτοις, παρουσιάζονται κάποια φαινόμενα από τις καθεστωτικές παρατάξεις (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ), που πασχίζουν με κάθε τρόπο να μπλοκάρουν τις κινητοποιήσεις. Γνωρίζουν, ότι η διαδικασία της γενικής συνέλευσης από μόνη της, κάνει τον κόσμο να ξεφεύγει από τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες και τον ωθούν στο δρόμο του αγώνα. Γνωρίζουν πως, ακόμη κι αν καταφέρουν να κερδίσουν κάποιες συνελεύσεις, κατά τη διάρκεια αυτών, ο ίδιος ο κόσμος που τους στηρίζει θα αντιληφθεί την υποκρισία τους και θα τους γυρίσει την πλάτη. Ενδεικτική είναι η στάση της ΔΑΠ που πειστεί στο κομματικό της φορέα προωθεί την αναθεώρηση του Άρθρου 16 που ουσιαστικά θα επιτρέπει την αναγνώριση Ιδιωτικών-Μη Κρατικών Πανεπιστημίων και την αλλαγή του Νόμου-Πλαισίου που προωθεί την εντατικοποίηση και πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Η στάση της ΠΑΣΠ δεν απέχει και πολύ από αυτή της ΔΑΠ, παρ’ όλο που θέλοντας άλλοτε να βγει με ένα αριστερό προφίλ και άλλοτε να αποφύγει οποιαδήποτε ταύτιση με την ΔΑΠ, τελικά μένει πειστεί στη πολιτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ, όπως και φάνηκε στο κίνημα του Μαΐου-Ιουνίου και στη στρατηγική που μάλλον θα ακολουθήσει και φέτος ύστερα από τις «συμβουλές» που η πρώην Νεολαία ΠΑΣΟΚ της μοίρασε (βλέπε κείμενο τελευταίας σελίδας). Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγουν να μπλοκάρουν από κοινού τις γενικές συνελεύσεις, με το να μην υπογράφουν στα Δ.Σ. για διεξαγωγή αυτών, να αποχωρούν από συνελεύσεις, εμποδίζοντάς την εξαγωγή τους και να σπάνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταλήψεις. Έτσι λοιπόν καταφεύγουμε στη λύση της συλλογής υπογραφών ακριβώς επειδή είναι αναγκαιότητα η πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων και στην παρούσα φάση και επειδή είναι σωστό ο ίδιος ο φοιτητικός κόσμος να αποφασίζει ακόμα και για την ίδια την διεξαγωγή συνέλευσης ενάντια σε κάθε μορφή συνδιαχείρισης και γραφειοκρατικοποίησης του συλλόγου, όπως αυτή εκφράζεται ακόμα και απ’ τα Δ.Σ.
Η ΠΚΣ απ’ την άλλη λειτουργεί τελείως διασπαστικά μέσω ξεχωριστών πορειών, της διατήρησης ξεχωριστού παραταξιακού γραφειοκρατικού συντονιστικού για τα ΑΕΙ και άλλο για τα ΤΕΙ, με εκλεγμένους αντιπροσώπους, λειτουργώντας αντιθετικά με τρόπο λειτουργίας του ΕΝΟΣ Συντονιστικού των Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων που αποτελούσε όργανο πραγματικού συντονισμού των σχολών πανελλαδικά.. Άλλωστε ιστορικά έχει αποδειχτεί πως η Πανσπουδαστική δεν πιστεύει στη νικηφόρα προοπτική των κινημάτων, απλά πάντα πιέζεται από τις εξελίξεις και συμμετέχει στις κινητοποιήσεις θέλοντας να επιβάλει αιτήματα που οι φοιτητές τα άφησαν στο περιθώριο το προηγούμενο διάστημα και διάλεξαν εκείνα που θα ασκούσαν πίεση στη κυβέρνηση (π.χ. εντατικοποίηση πειθάρχηση που θα επιφέρουν οι αλλαγές στο Ν. Πλαίσιο) και θα ριζοσπαστικοποιούσαν το φοιτητικό κίνημα, όπως και αποδείχτηκε άλλωστε. Η κατάληψη είναι ένα μέσο πάλης το οποίο η ΠΚΣ δεν το αποδέχεται, παρ’ όλο που οι περσινές 430 καταλήψεις απέδειξαν πως και εκείνο ένα μέσο το οποίο μπορεί να δώσει στο κίνημα την ώθηση που χρειάζεται για να γίνει πολιτικά επικίνδυνο, αλλά περιορίζεται σε εκφράσεις του τύπου «οι καταλήψεις στέλνουν τον κόσμο σπίτι του και απομαζικοποιούν το κίνημα», παρά μόνο για μια ακόμα μορφή αυτού.
Το στοίχημα που οι φοιτητές οφείλουν να κερδίσουν τώρα είναι οριστική νίκη του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει τόσο χυδαία η Ν.Δ, με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ να περάσει, αρκεί το φοιτητικό κίνημα να μην μείνει στο λήθαργο που ήταν τα προηγούμενα χρόνια, απομονώνοντας κάθε επικίνδυνη, αποπροσανατολιστική και διασπαστική λογική, μένοντας πειστεί στο γνωστό και νικηφόρο πλέον τρίπτυχο: ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ.
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ.
Οι ημερομηνίες που εμφανίζονται πάνω από τα κείμενα δεν είναι η ημερομηνία συγγραφής τους ούτε αυτή της έκδοσής τους αλλά η ημερομηνία που αναρτήθηκαν στο site μας.